که به شمشیرم ازین کوچه بریدن نتوانی

ای که بی یاد تویک روز نمی باشم و یک شب

چون ببینی، سخنم یک شب و یک روز بخوانی

کی به دشنام و جفا دور توان کردنم از تو؟

مرغ مالوفم و با خاک درت انس گرفته

نه گریزنده وحشی، که به سنگم برمانی

اوحدی، زخم بلایی که ترا بر جگر آمد