چو راز با کمرش در میان نهی بشگرفی

گذر کنی ز بر من به نزد آنکه تو دانی

پیام من برسانی، بدان صفت که تو گویی

سلام من برسانی، بدان زبان که تودانی

درافگنی سخن من بدان میان که تو دانی

به گوشه ای کشی آن زلف را به رفق و بگویی

که: بازده دل ما را بدان نشان که تو دانی