خبر کنی لب او را که: ای ز راه ستیز

درافگنی سخن من بدان میان که تو دانی

به گوشه ای کشی آن زلف را به رفق و بگویی

که: بازده دل ما را بدان نشان که تو دانی

کنی دریغ دل این شکسته آن که تو دانی

ز حال اوحدی ار پرسدت که چیست؟ بگویی

که: در غمت نفسی می زند چنان که تو دانی