به صحرا دوانی و مجنون کنی

جفا بر کسی بیش ازین چون کنی؟

که هر دم به نوعی دلش خون کنی

تو روزی ز دست غم خود مرا

نگویم به کس حال بیداد تو

که ترسم بگویند و افزون کنی

نمی دارم از دامنت دست باز