ببینم تا: چو کار افتد مرا در کار من چونی؟

به روز روشن از هجر تو من بس تیره حالم، تو

شب تیره ز دست نالهای زار من چونی؟

بکار دیگران نیکو میان بستی، شنیدم من

ز مهمان خیالت هر شبی صد عذر میخواهم

که: با تقصیرهای دیده بیدار من چونی؟

بیازردی که من گفتم: بده زان لب یکی بوسه