من این بسیار خواهم گفت، با آزار من چونی

ز مهمان خیالت هر شبی صد عذر میخواهم

که: با تقصیرهای دیده بیدار من چونی؟

بیازردی که من گفتم: بده زان لب یکی بوسه

ز دست هندوی زلفت نمییارم که چشمت را

بپرسم یکزمان، کای ترک مردم خوار من چونی؟

دلم بردی، نمگویی که: خود چون زنده ای بیدل