غمت خوردم، نمیپرسی که: ای غم خوار من، چو نی

ز دست هندوی زلفت نمییارم که چشمت را

بپرسم یکزمان، کای ترک مردم خوار من چونی؟

دلم بردی، نمگویی که: خود چون زنده ای بیدل

گرم در صد بلا بینی مپرس از هیچ، سهلست آن

چو پرسی این بپرس از من که: بی دیدار من چونی؟

منت پار آشنا بودم، عجب کامسال خود روزی