مرو با هر بدآموزی، بترس از آه دلسوزی

نپرسیدی ز من: کای آشنای پار من، چونی؟

سرم بر آستان خویش میبینی، نمیگویی

که: ای بر آستان کم ز خاک خوار من، چونی؟

بپرس از اوحدی روزی که ای بیمار من، چونی؟