ای باد، بوی زلف چو چوگان او بیار

در عهد آن نگار مکن یاد سنگ و روی

خواهی که بی تکلف چشمش نظر کنی

از نقش صورت دگران لوح دل بشوی

تا سر به مژده در کف پایت نهم چو گوی

هر دم به شیوه دگرم صید میکنند

گاهی به قند آن لب و گاهی به بند موی