درین میانه سزد گر به احتراز شوی

زنیست صورت دنیا، مهل که دست طمع

به دامن تو رساند، که بی نماز شوی

حضور خلق نباشد ز فتنه ای خالی

چو زاد آن مقر اینجا به دست باید کرد

تو هیچ راه نیابی چو بی جواز شوی

چو اوحدی ز جهان دست حرص کن کوته