من به دلم یار تو، باز تو گر یار من

چاره ندانم که چیست؟ آنچه تو دانی بگوی

منتظرم تا مگر پیش من آیی شبی

گر بتوانی بیا ور نتوانی بگوی

هم به دلی کو نشان؟ ور به زبانی بگوی

دوش بر آن بوده ای تا بخوری خون من

بی خبرم خون مخور، هر چه بر آنی بگوی