جان چو با جانان نشست از پیک و پیغامش مگوی

دل سرای خاص داشت از مجلس عامش مگوی

مرغ جان ما، که از بار بدن بودش قفس

باز دست شاه گشت از دانه و دامش مگوی

ما از آن یوسف به بادی قانعیم، ای باد صبح