از بار غم خویش نبایست شکستن

باشد که ز ناگه در وصلی بگشایی

گفتی که: ز تقصیر تو بود این همه دوری

تقصیر چه باشد؟ چو ندانم که: کجایی؟

ما را که شب و روز تو بایستی وبایی

ای رفته و بر سینه ما داغ نهاده

سوگند به جان تو که: اندر دل مایی