هر چند پسند همه خلقی ز لطافت

ما را که شب و روز تو بایستی وبایی

ای رفته و بر سینه ما داغ نهاده

سوگند به جان تو که: اندر دل مایی

اینت نپسندیم که در عهد نیایی

بنمای بنا معقتدانم رخ رنگین

تا بیش نپرسند که: دیوانه چرایی؟