نبودست از وصال تو مرا یک ذره نومیدی

چو بگریزم ز پیش تو مرا هم باز پیش آیی

به فکرت هر شبی تا روز بنشینم که: ایی تو

غلط کردم، چه میگویم؟ نه دوری از برم کایی

که گر خواهی جهانی را درین یک ذره بنمایی

چنان بنشسته ای در دل که میگویم: تویی دل خود

چنان پیوسته ای در ما که: پندارم که خود مایی