که گر خواهی جهانی را درین یک ذره بنمایی

به فکرت هر شبی تا روز بنشینم که: ایی تو

غلط کردم، چه میگویم؟ نه دوری از برم کایی

نبودست از وصال تو مرا یک ذره نومیدی

چنان بنشسته ای در دل که میگویم: تویی دل خود

چنان پیوسته ای در ما که: پندارم که خود مایی

نمیخواهم کسانی را که امروزند و فردا نه