که دارد چون کمر بستی و همچون زلف لالایی

دلم زخم بلا دارد ز چشم تیر بالایی

بدان کان پای من باشد به دام زلف او، گر تو

ز دستی بشنوی روزی که: زنجیریست بر پایی

به اشک چشم بر گریند مردم در بلا، لیکن