اگر به مصر غلامی عزیز شد چه عجب؟

به لطف شکر تنگ تو در شکر خایی

کمر که بسته ای، ای ماه، بر میان شب و روز

مگر به کشتن ما بسته ای که نگشایی؟

به هر کجا که تو رفتی عزیز می آیی

چو روی باز کنی نیستی کم از یوسف

چو غنج و ناز کنی بهتر از زلیخایی