که چون تو شاه سوارش به صلح می آیی

در سرای توبیت المقدسست امروز

رخ تو قبله شوریدگان شیدایی

به جنگ رفتن سلطان دگر چه محتاجست؟

ز چین زلف تو چون اوحدی حدیثی گفت

برو مگیر، که آشفته بود و سودایی

چو هندوانت اگر سر به بندگی ننهد