برو مگیر، که آشفته بود و سودایی

به جنگ رفتن سلطان دگر چه محتاجست؟

که چون تو شاه سوارش به صلح می آیی

ز چین زلف تو چون اوحدی حدیثی گفت

چو هندوانت اگر سر به بندگی ننهد

به دست خود چو فرنگش بزن به رسوایی