چو هندوانت اگر سر به بندگی ننهد

که چون تو شاه سوارش به صلح می آیی

ز چین زلف تو چون اوحدی حدیثی گفت

برو مگیر، که آشفته بود و سودایی

به دست خود چو فرنگش بزن به رسوایی