گفت: درمان تو آنست که: آرام نجویی

گفتم: از عشق توسرگشته چو گویم، تو چه گویی؟

گفت: چوگان که زد آخر؟ که تو سر گشته چو گویی

گفتم: آرام دلم نیست ز عشق تو، چه درمان؟

گفتم: آشفته آن چشم خوشم، مرحمتی کن

گفت: رحمت هم ازو جوی، که آشفته اویی

گفتم: از هجر لبت روی به خونابه بشستم