آنکه سخن زاد ازو نی سخن آباد ازو

درد دل خویش را دارو و درمان تویی

در کرم آباد جود بر سر خوان وجود

اول نعمت تراست آخر مهمان تویی

روی سخن در تو کرد زانکه سخندان تویی

دوش طلب گار دوست گشتم و گفت: اوحدی

کانچه طلب میکنی دور مرو، کان تویی