از اوحدی دل و دین بردند و عقل و دانش

آنرا سبب ندانم این خون بهاست گویی

گفتا که: جان شیرین پیش من آر و زین غم

تن خسته شد ولیکن دل را رضاست گویی

رخت گزیده گم شد، دزد آشناست گویی