همی کوه خارا برآورد پر

تو گفتی که گردون بپرد همی

زمین از گرانی بدرد همی

ز آواز اسپان و زخم تبر

همه دشت سر بود بی تن به خاک

سر گرزداران همه چاک چاک

درفشیدن تیغ و باران تیر