رخها بر آستانه، مگر قبله دعاست؟

ای جسم، خاک شو، که بیابان محنتست

وی چشم؟ آب ریز، که صحرای کربلاست

سرها برین بساط، مگر کعبه دلست؟

ای بر کنار و دوش نبی بوده منزلت

قندیل قبه فلکی خاک این هواست

تو شمع خاندان رسولی به راستی