کار فتوت از دل و دست تو راست شد

کو را حرارت از جگر ماتم شماست

هر سال تازه می شود این درد سینه سوز

سوزی که کم نگردد و دردی که بی دواست

اندرجهان بگوی که: این منزلت کراست؟

در آب و آتشیم چو قندیل بر سرت

آبی که فیضش از مدد آتش عناست