آتش، عجب، که در دل گردون نیوفتاد!

زان آتشی که از جگر مومنان بخاست

ای تشنه فرات، یکی دیده بازکن

کز آب دیده بر سر قبر تو دجله هاست

در ساعتی که آن جگر تشنه آب خواست

شمشیر تا ز بد گهری در تو دست برد

نامش همیشه هندو و سر تیزو بی وفاست