زین خاک سرخ فام، که همرنگ کهرباست

چون خاک عنبرین ترا نیست آهویی

مانندش ار به نافه چینی کنم خطاست

قلب سیاه سیم تنم زر ناب شد

کردم به حله روی ز پیشت به حیله، لیک

پایم نمی رود، که مرا دیده از قفاست

زان چشم دوربین چه شود گر نظر کنی