گر تن سفر گزید ز پیشت، مگیر عیب

با جد و با پدر که: فلانی، غلام ماست

کردم وداع، این سخن این جا گذاشتم

بیگانه را مده سخن من، که آشناست

دل را نگاه دار، که در خدمتت به پاست