مده به شاهد دنیا عنان دل، زنهار!

نه خود ز مادر دوران همین پسر زادست

ببسته زلف چو مارش میان به کشتن تو

تو در خیال که: گنجی به دستت افتادست

که این عجوزه عروس هزار دامادست

اگر ز دوست همین قد و چهره می جویی

زمین پر از گل و نسرین و سرو و شمشادست