داری هزار چشم و نکردی یکی نظر

آن سینه و رخی که ز نورت گرفت پشت

آن سینه گرم تر شد و آن رخ سیاه تر

گشتی هزار دور و نگشتی ز ظلم سیر

پیری و چون جوان رخ خود جلوه می دهی

نشنیده ای که: زشت بود پیر جلوه گر؟

جز دیده ور نکشتی و دانا به تیغ جور