بر خلق سر سیرت خویش آشکار دار

خوش چشمه ایست طبع تو در مرغزار تن

این چشمه را ز خاک طمع بی غبار دار

چون بر خدای راز تو پنهان نمی شود

اقبال را بجز در دین رهگذار نیست

خود را به جان ملازم این رهگذار دار

دندان بمال و گنج فرو برده ای ز حرص