بیا، به خود مرو این راه را که در پیشست

ز عقل بهره ندیدم، که دیو بود ندیم

ادیم روی من از پنجه ندم سیهست

بجز ندم نکند کس سیه رخ چو ادیم

گزندهای درشتست و بندهای عظیم

دونیمه شد دلت اندر میان دین و درم

ببین که: برتو چه آید برین دل بدونیم؟