که چون مرا هوس و آز من شکنجه کند

هنوز باز نگشتی تو از ضلال قدیم

منزها، به کسانی که وا دل ایشان

بجز مقامه ذکر تو نیست هیچ مقیم

دلم ز پنجه شهوت برون کشی تو سلیم

مرا به خویشتن و عقل خویش باز مهل

که عاجزست ز درمان درد خویش سقیم