آن سر نشود هرگز لایق به کله داری

زین مرحله سلطان را بی خیل و حشم رفته

در بیم بلا بودن یک چند و به صد حسرت

از بوم وجود آخر بر بام عدم رفته

کو همچو قبا باشد دربند شکم رفته

با اوحدی ارشادی می بود، کجا گشتی

در هر طرفی از وی صد نامه غم رفته؟