کو همچو قبا باشد دربند شکم رفته

در بیم بلا بودن یک چند و به صد حسرت

از بوم وجود آخر بر بام عدم رفته

آن سر نشود هرگز لایق به کله داری

با اوحدی ارشادی می بود، کجا گشتی

در هر طرفی از وی صد نامه غم رفته؟

بگذاشت به مسکینی، با آنکه تو می بینی