چه آلت از تو توان ساختن؟ که آهن سردی

گرت کند هوس روی سرخ، توبه کن از بد

که جز به توبه نشوید کسی ز روی تو زردی

گرفتمت که بکوبم بسی به پتک نصیحت

تو از دو قطره آب آمدی پدید، وزین پس

چو باد مرگ جهد بر سرت دو دانه گردی

درون دردکشان را ز سوز چاره نباشد