درون دردکشان را ز سوز چاره نباشد

چه آلت از تو توان ساختن؟ که آهن سردی

تو از دو قطره آب آمدی پدید، وزین پس

چو باد مرگ جهد بر سرت دو دانه گردی

تو هیچ سوز نداری، مگر نه صاحب دردی؟

ز پیش خورد غم خوردنت خدای و تو دایم

در آن هوس که : نویسی حدیث خوردم و خوردی