تو هیچ سوز نداری، مگر نه صاحب دردی؟

تو از دو قطره آب آمدی پدید، وزین پس

چو باد مرگ جهد بر سرت دو دانه گردی

درون دردکشان را ز سوز چاره نباشد

ز پیش خورد غم خوردنت خدای و تو دایم

در آن هوس که : نویسی حدیث خوردم و خوردی

چو کعبتین چه سود ار هزار نقش برآری؟