در آن هوس که : نویسی حدیث خوردم و خوردی

درون دردکشان را ز سوز چاره نباشد

تو هیچ سوز نداری، مگر نه صاحب دردی؟

ز پیش خورد غم خوردنت خدای و تو دایم

چو کعبتین چه سود ار هزار نقش برآری؟

که همچو مهره بد باز در مششدر نردی

چه می کنی هوس، ای اوحدی، نصیحت مردم؟