فرزند بنده ایست، خدا را، غمش مخور

در غل غول باشی، تا با زن و زری

شوهر کشیست، ای پسر، این دهر بچه خوار

برگیر ازو تو مهر و مگیرش به مادری

کان نیستی که به ز خدا بنده پروری

گر مقبلیست گنج سعادت از آن اوست

ور مدبرست، رنج زیادت چه می بری؟