کان نیستی که به ز خدا بنده پروری

شوهر کشیست، ای پسر، این دهر بچه خوار

برگیر ازو تو مهر و مگیرش به مادری

فرزند بنده ایست، خدا را، غمش مخور

گر مقبلیست گنج سعادت از آن اوست

ور مدبرست، رنج زیادت چه می بری؟

ای خواجه، ملک را که به دست تو داده اند