گر مقبلیست گنج سعادت از آن اوست

برگیر ازو تو مهر و مگیرش به مادری

فرزند بنده ایست، خدا را، غمش مخور

کان نیستی که به ز خدا بنده پروری

ور مدبرست، رنج زیادت چه می بری؟

ای خواجه، ملک را که به دست تو داده اند

قانون بد منه، که به کلی تو می خوری