با او بگویی: کای، ولی، وی سر احسان ویلی

آنجا به حق دوستی کز دوستان یادآوری

خوش تحفه ای ز آن آب و گل، بوسیده، برداری به دل

تازان هوای معتدل پیش هواداران بری

زان کیمیای مقبلی درده، که جان می پروری

ای قبله روح و جسد، وی بیشه دین را اسد

ذات تو خالی از حسد، نفس تو از تهمت بری