ذات تو خالی از حسد، نفس تو از تهمت بری

با او بگویی: کای، ولی، وی سر احسان ویلی

زان کیمیای مقبلی درده، که جان می پروری

ای قبله روح و جسد، وی بیشه دین را اسد

کافی کف کوفی وطن، صافی دل صوفی بدن

هم بوالوفا، هم بوالحسن، هم مرتضی، هم حیدری

هستی نبی را ابن عم، از روی معنی لحم و دم