هستی خلافت را خلف، از مایه نیک اختری

پیش از کسان بودت کسی، بعد از نبی بودی بسی

پیشی تو، هرچند از پسی، ای نامدار گوهری

ای مکیان را پیش صف، وی شحنه نجد و نجف

گر با تو کین ورزد خسی، نامش نمی ماند بسی

وآنجا که گم گردد کسی، علم تو داند رهبری

رای تو جفت تیر شد، چون مهر عالم گیر شد