گر ورق کرده های خود بشماری

آنچه ز عمر تو فوت گشت ز روزی

رو، که به عمری قضای آن نگزاری

بس که خجالت بری به روز قیامت

آب و زمینی چنین و قوت بازو

عذر چه گویی که هیچ تخم نکاری؟

چاره پیری کن ای نفس، که جوانی