چاره پیری کن ای نفس، که جوانی

گر ورق کرده های خود بشماری

آب و زمینی چنین و قوت بازو

عذر چه گویی که هیچ تخم نکاری؟

راه به منزل بر، آن زمان که سواری

ای که گذر می کنی به کوی عزیزان

بر سر گور تو بگذرند به خواری