راه به منزل بر، آن زمان که سواری

آب و زمینی چنین و قوت بازو

عذر چه گویی که هیچ تخم نکاری؟

چاره پیری کن ای نفس، که جوانی

ای که گذر می کنی به کوی عزیزان

بر سر گور تو بگذرند به خواری

بس که برین باره کوه و دشت که بینی